Aanzet bij behang: rechte, verspringende en vrije aanzet

Het rapport is de hoogte waarover een dessin zich herhaalt. De aanzet geeft aan hoe de volgende baan op de vorige aansluit. Op het etiket staat dit met een symbool. De aanzet bepaalt mede hoeveel behang je nodig hebt: hoe meer de banen moeten aansluiten, hoe meer snijverlies.

Bij een rechte aanzet sluit het dessin bij elke baan op dezelfde hoogte aan. Je hangt de banen dus op gelijke hoogte naast elkaar. Dit is het overzichtelijkst en geeft relatief weinig snijverlies.

Bij een verspringende aanzet schuift het dessin per baan op, meestal met de helft van het rapport. Je begint elke volgende baan dus een stukje verschoven ten opzichte van de vorige. Hierdoor heb je vaak wat meer behang nodig, omdat er meer snijverlies is.

Bij een vrije aanzet hoeft er niets aan te sluiten. Je plaatst de banen vrij naast elkaar, in welke volgorde of hoogte je maar wilt. Dat zie je vaak bij effen behang of structuurdessins. Prettig, want het scheelt tijd en snijverlies.

Stortend plakken (ook wel omgekeerd plakken) is iets anders dan de aanzet. Je hangt dan om en om een baan 180 graden gedraaid, dus ondersteboven. Dit wordt bij sommige effen of structuurbehangen aangeraden om kleine kleur- of schaduwverschillen tussen de banen te voorkomen. Ook dit staat met een symbool op het etiket.